Momotaro, de Perzikjongen

Lang geleden, in Japan, woonden een oude man en een oude vrouw in een klein huisje bij de bergen. Ze waren lief en gelukkig, maar ze hadden geen kinderen. Op een dag ging de oude man hout sprokkelen en de oude vrouw ging kleren wassen in de rivier. En daar kwam er iets aandrijven over het water, op en neer, op en neer: een enorme, ronde, roze perzik! "Wat een prachtige perzik!" zei ze. "Die neem ik mee naar huis, voor mijn man."

Die avond pakte de oude man zijn mes om de perzik door te snijden. Maar voordat hij hem aanraakte, sprong de perzik vanzelf open. En binnenin lag een piepklein jongetje, dat lachte en met zijn armpjes zwaaide! "Wees maar niet bang," zei het kindje. "Ik ben gekomen om jullie zoon te zijn." De oude mensen waren zo blij dat ze moesten huilen. Ze noemden hem Momotaro, dat betekent Perzikjongen, en ze hielden van hem met heel hun hart.

Momotaro groeide op en werd sterk en lief. Hij hielp zijn vader het hout dragen en zijn moeder het water. Op een dag hoorde hij droevig nieuws. Op een eiland, ver weg, woonden grote oni: ruwe, knorrige reuzen met hoorntjes. Ze kwamen naar de dorpen en namen de rijst en de schatten van de mensen mee. "Ik ga naar dat eiland," zei Momotaro, "en ik vraag of ze alles teruggeven." Zijn moeder maakte een zakje zoete gierstballetjes voor onderweg.

Onderweg kwam er een hond aangetrippeld. "Momotaro, waar ga je heen?" "Naar het eiland van de oni, om terug te halen wat ze hebben gepakt." "Krijg ik een gierstballetje? Dan ga ik met je mee!" Momotaro deelde een gierstballetje met de hond, en de hond ging met hem mee. Toen zwaaide er een aap uit een boom naar beneden en die vroeg hetzelfde. En daarna kwam er een fazant aanvliegen, met glanzend groene en rode veren. Momotaro deelde zijn gierstballetjes met hen allemaal, en nu waren ze met z'n vieren.

Samen bouwden ze een klein bootje en ze voeren over de zee. De golven gingen op en neer, op en neer. De fazant vloog vooruit om de weg te wijzen. Eindelijk zagen ze het eiland, met hoge, donkere rotsen en een grote, grote poort. "Klop, klop!" riep Momotaro dapper. De poort kraakte open en daar kwamen de oni naar buiten. Ze waren heel groot, met krullend haar en kleine hoorntjes, en ze keken erg verbaasd.

"Wie ben jij, kleintje?" bromde de grootste oni. "Ik ben Momotaro," zei de jongen. "Jullie hebben rijst en schatten gepakt van mensen die ze nodig hebben. Geef alles alsjeblieft terug." De oni lachten: "Ho, ho, ho!" Maar de hond blafte, de aap krijste, de fazant klapwiekte en Momotaro bleef rechtop staan en week niet. Toen hielden de oni op met lachen. "Nog nooit heeft iemand zo dapper tegen ons gepraat," zei de grootste. "En... en nog nooit heeft iemand het ons zo aardig gevraagd."

"Waarom pakken jullie spullen?" vroeg Momotaro. De oni keken naar hun grote voeten. "Ons eiland is vol rotsen. Er groeit niets. We hadden honger, en er komt nooit iemand bij ons op bezoek." Momotaro deed zijn zakje open. "Hier, proef maar." Elke oni pakte een gierstballetje. "Mmm!" zeiden ze. "Lekker!" "Als jullie de schatten teruggeven," zei Momotaro, "leer ik jullie gierst te telen. En dan kunnen jullie bij ons komen ruilen, als goede buren."

De oni waren het ermee eens. Ze laadden de boot vol met alle rijst en alle schatten en zwaaiden gedag. Momotaro en zijn vrienden voeren naar huis, en iedereen in de dorpen kreeg terug wat van hen was. De oude man en de oude vrouw drukten hem stevig in hun armen. En vanaf die dag teelden de oni gierst op hun eiland en kwamen ze elke lente naar de markt, met brede lachjes en kleine cadeautjes. Momotaro, zijn ouders en zijn drie vrienden leefden nog lang en gelukkig. Welterusten.