Bremen Mızıkacıları

Bir varmış, bir yokmuş. Bir eşek varmış. Bu eşek yıllar yıllar boyunca değirmene ağır çuvallar taşımış. Şimdi yaşlanmış, bacakları yorulmuş. "Ben hâlâ bir işe yararım," diye düşünmüş. "Benim güzel, gür bir sesim var. Bremen şehrine gideceğim, mızıkacı olacağım!" Böylece yola çıkmış. Tıkır tıkır, tıkır tıkır, uzun toprak yolda yürümüş. Sabah güneşi de kulaklarını ısıtıyormuş.

Çok geçmeden yol kenarında yatan bir köpek görmüş. Köpek hep hınk hınk soluyormuş. "Neden bu kadar yorgunsun dostum?" diye sormuş eşek. "Yaşlandım," demiş köpek. "Artık avlanacak kadar hızlı koşamıyorum. Nereye gideceğimi de bilmiyorum." "Benimle Bremen'e gel," demiş eşek. "Ben müzik yaparım, sen de davul çalarsın!" Köpek kuyruğunu sallamış. "Hav! Ne güzel fikir!" Ve birlikte yürümüşler.

Biraz sonra yüzü yağmurlu bir gün gibi asık bir kedi görmüşler. "Ben yaşlandım," demiş kedi. "Fare kovalamaktansa ateşin yanında oturmayı tercih ederim." "Bizimle Bremen'e gel!" demiş eşek. "Geceleri ne güzel şarkı söylüyorsun." "Miyav, gelirim!" demiş kedi. Sonra bir kapının üstünde ötmekte olan bir horoz görmüşler. "Kukuriküüü! Artık kimsenin beni uyandırmama ihtiyacı yok." "Bizimle Bremen'e gel!" demiş eşek. "Hepimizden güzel bir sesin var." Ve artık dört arkadaş olmuşlar.

Bremen çok uzaktaymış, derken akşam olmuş. Dört arkadaş karanlık bir ormanda durmuş. Eşekle köpek koca bir ağacın altına uzanmış. Kedi bir dala kıvrılmış. Horoz da uçup en tepeye konmuş. "Bir ışık görüyorum!" diye seslenmiş. "Orada bir ev olmalı." "Ev demek sıcak yatak demek," demiş eşek. "Belki de akşam yemeği," demiş köpek. Böylece ağaçların arasından parmak uçlarında yürüyüp minik, altın renkli ışığa doğru gitmişler.

Eşek en uzun boylu olduğu için pencereden içeri bakmış. "Ne görüyorsun?" diye fısıldamış horoz. "Güzel yemeklerle dolu bir masa görüyorum," demiş eşek. "Bir de çaldıkları altınları sayan huysuz haydutlar." Arkadaşların aklına bir fikir gelmiş. Köpek eşeğin sırtına çıkmış. Kedi köpeğin sırtına çıkmış. Horoz da uçup kedinin başına konmuş. Bir, iki, üç! İlk konserleri başlamış!

"Ii-aa!" diye anırmış eşek. "Hav, hav!" diye havlamış köpek. "Miyav!" diye şarkı söylemiş kedi. "Kukuriküüü!" diye ötmüş horoz. Sonra hep birlikte güm diye pencereden içeri yuvarlanmışlar! Haydutlar yerlerinden fırlamış. "Bir canavar!" diye bağırmışlar. Çünkü mum ışığında dört arkadaş kocaman bir gölge olmuş. Haydutlar kapıdan fırlamış, uzak, çok uzak ormana kaçmış. Sabaha kadar da durmadan koşmuşlar.

Dört arkadaş masaya oturmuş ve nefis bir akşam yemeği yemiş. Sonra uyumak için en sevdikleri yerleri bulmuşlar. Eşek avludaki yumuşak samanların üstüne uzanmış. Köpek kapının arkasına yatmış. Kedi şöminenin sıcak küllerinin yanına kıvrılmış. Horoz da çatının tepesine tüneğe konmuş. Mumu üfleyip söndürmüşler, çok geçmeden hepsi deliksiz bir uykuya dalmış.

O gece geç saatte haydutlardan biri geri dönüp bakmak için sessizce yaklaşmış. Ama karanlıkta kedinin yeşil gözleri parlamış, köpek "Grrr!" diye hırlamış, eşek "Ii-aa!" diye anırmış, horoz da "Kukuriküüü!" diye öterek bağırmış. Haydut kaçıp gitmiş ve haydutlar bir daha hiç geri gelmemiş. Peki dört arkadaş? Küçük evi o kadar sevmişler ki Bremen'e hiç gitmemişler. Orada birlikte kalmışlar, her gün şarkılarını söylemişler. Bu gece dikkatle dinlersen, belki sen de onları hâlâ duyarsın. İyi geceler.