De Bremer stadsmuzikanten

Er was eens een ezel die heel, heel lang zware zakken naar de molen had gedragen. Nu was hij oud, en zijn pootjes waren moe. "Ik ben nog steeds ergens goed voor," dacht hij. "Ik heb een mooie, luide stem. Ik ga naar de stad Bremen en word muzikant!" Dus hij ging op pad, klip-klap, klip-klap, over de lange landweg, met de ochtendzon op zijn oren.

Al snel zag hij een hond langs de weg liggen, hijgend en puffend. "Waarom ben je zo moe, vriend?" vroeg de ezel. "Ik ben oud," zei de hond, "en ik kan niet meer hard genoeg rennen om te jagen. Ik weet niet waar ik heen moet." "Ga met mij mee naar Bremen," zei de ezel. "Ik maak muziek, en jij slaat op de trommel!" De hond kwispelde met zijn staart. "Woef! Wat een goed idee!" En samen liepen ze verder.

Even later ontmoetten ze een kat met een gezicht zo lang als een regenachtige dag. "Ik ben oud," zei ze, "en ik zit liever bij het vuur dan achter muizen aan te rennen." "Ga met ons mee naar Bremen!" zei de ezel. "Jij zingt 's nachts zo mooi." "Miauw, graag!" Daarna kwamen ze een haan tegen, die op een hek stond te kraaien. "Kukeleku! Niemand heeft mij meer nodig om ze wakker te maken." "Ga met ons mee naar Bremen!" zei de ezel. "Jij hebt de mooiste stem van allemaal." En nu waren ze met z'n vieren.

Bremen was nog ver weg, en de nacht viel. De vier vrienden bleven staan in een donker bos. De ezel en de hond gingen onder een grote boom liggen. De kat rolde zich op een tak op. De haan vloog helemaal naar de top. "Ik zie een lichtje!" riep hij. "Daar moet een huis zijn." "Een huis betekent een warm bed," zei de ezel. "En misschien wel een avondmaal," zei de hond. Dus ze slopen op hun tenen tussen de bomen door, naar het kleine gouden licht.

De ezel was de grootste, dus hij keek als eerste door het raam. "Wat zie je?" fluisterde de haan. "Een tafel vol lekker eten," zei de ezel, "en een paar chagrijnige rovers die gestolen goud tellen." De vrienden bedachten een plan. De hond klom op de rug van de ezel. De kat klom op de rug van de hond. En de haan vloog op het hoofd van de kat. Een, twee, drie, en ze begonnen aan hun allereerste concert!

"Ie-ah!" balkte de ezel. "Woef, woef!" blafte de hond. "Miauw!" zong de kat. "Kukeleku!" kraaide de haan. En allemaal tuimelden ze met een daverende klap door het raam! De rovers sprongen op. "Een monster!" riepen ze, want in het kaarslicht maakten de vrienden samen één enorme schaduw. De rovers renden de deur uit, ver, ver het bos in, en ze hielden pas op met rennen toen het ochtend werd.

De vier vrienden gingen aan tafel zitten en aten een heerlijk avondmaal. Daarna zochten ze ieder hun lievelingsplekje om te slapen. De ezel ging op het zachte stro op het erf liggen. De hond lag achter de deur. De kat rolde zich op bij de warme as in de open haard. En de haan zat hoog op het dak. Ze bliezen de kaars uit en al snel sliepen ze allemaal diep en vast.

Later die nacht sloop er een rover terug om te kijken. Maar in het donker lichtten de groene ogen van de kat op, de hond gromde "Grrr!", de ezel balkte "Ie-ah!" en de haan riep "Kukeleku!" De rover rende weg, en de rovers kwamen nooit meer terug. En de vier vrienden? Ze vonden het huisje zo fijn dat ze helemaal nooit meer naar Bremen gingen. Ze bleven daar samen wonen en zongen elke dag hun liedjes. En als je vanavond goed luistert, hoor je ze misschien nog steeds. Welterusten.