Jack ve Sihirli Fasulye

Çok eskiden İngiltere'de Jack adında bir çocuk yaşarmış. Annesiyle ve inekleri Sütbeyaz'la birlikte kalırlarmış. Çok fakirlermiş. Bir sabah Sütbeyaz hiç süt vermemiş, lapa tenceresi de bomboş kalmış. Annesi içini çekmiş: "İneği pazara götür Jack. İyi bir fiyata sat, ekmek almak için biraz para getir." Jack ipi eline almış, yola koyulmuşlar. Tıkır tıkır, tıkır tıkır, uzun yolda yürümüşler.

Yolda eğri bir yeşil şapkalı, tuhaf mı tuhaf, küçük bir ihtiyar görmüş. İhtiyar: "Ne güzel bir inek!" demiş. "Ona karşılık sana beş fasulye vereyim. Geceleyin ek, sabaha kadar göklere erer." Beş sihirli fasulye! Jack bunun çok iyi bir fiyat olduğunu düşünmüş. Ama annesi öyle düşünmemiş. "Fasulye mi? Ah Jack!" Fasulyeler pencereden dışarı uçmuş, Jack de bir parça kuru ekmekle ve ağır bir yürekle yatağa gitmiş.

Sabah olunca odası yemyeşil bir gölgeyle dolmuş. Jack dışarı koşmuş. Karşısında ambar kadar kalın bir fasulye sırığı duruyormuş, tepesi bulutların içinde kaybolmuş. Elle tutup yaprak yaprak, yukarı, yukarı, yukarı tırmanmış Jack. Kargaların yanından geçmiş. Yağmurun yanından geçmiş. Yukarı, yukarı, yukarı, sonunda yumuşacık beyaz bir yola adım atmış. Yolun sonunda bir kale varmış. O kadar büyükmüş ki kapısının tokmağı Jack'in başının çok yukarısındaymış.

Kapıyı kocaman bir dev kadın açmış. Gözleri çok şefkatliymiş. "Zavallı cılız yavrum" demiş, ona ekmekle süt vermiş. Sonra yer sallanmaya başlamış. Güm. Güm. Güm. "Bu kocam geliyor! Çabuk, bakır kazanın içine!" Dev, burnunu çeke çeke içeri girmiş. "Hü, hı, hö, hüm, ekmek kokan bir çocuk kokusu duydum!" "Saçmalama canım" demiş karısı. "O senin akşam yemeğin kokusu." Dev oturmuş, Jack da bir taş gibi kıpırdamadan beklemiş.

Yemekten sonra dev tavuğunu çağırmış. "Yumurtla!" demiş, tavuk saf altından bir yumurta yumurtlamış. Sonra arpını çağırmış. "Söyle!" demiş, arp o kadar tatlı çalıp söylemiş ki devin koca başı sallanmaya başlamış. Çok geçmeden horlamış. Dev kadın kazanın kapağını kaldırmış. "O tavukla arp senin babanındı" diye fısıldamış. "Kocam onları çok önce alıp götürdü, bir daha geri vermedi. Al onları evine götür, yavrucuğum."

Jack tavuğu bir koltuğunun altına, arpı da ötekinin altına sıkıştırmış. Ama arp uyanmış. "Efendim! Efendim!" diye şarkı söylemiş. Dev bir gözünü açmış. "Hü, hı, hö, hüm, arpımı kim aldı? Gel buraya, gel, gel, gel!" Güm. Güm. Güm. Jack bulut yolunda koşmuş, fasulye sırığına atlamış. Elle tutup yaprak yaprak, aşağı, aşağı, aşağı inmiş. Tepesinde sırık sallanmaya başlamış.

"Anne, baltayı getir!" Jack tak, tak, tak vurmuş. Fasulye sırığı uzun, yeşil bir iç çekmiş. Yavaş yavaş, yavaşça yana eğilmiş ve çayırın üzerine upuzun bir yeşil kurdele gibi yatmış. Bulutların üstünde dev büyük botunu geri çekmiş. "Fazla sallanıyor" diye söylenmiş. "Zaten orası çok küçük." Karısı ona bir kase puding getirmiş, hafif bir ezgi mırıldanmış. Dev, bunun bir arptan bile daha güzel olduğunu anlamış.

Tavuk her gün bir altın yumurta yumurtlamış, bu da onlara yetmiş de artmış. Jack'in annesi Sütbeyaz'ı geri satın almış, lapa tenceresi de dolmuş. Küçük arp her gece onlara ninni söylemiş. Bulutların üstünde dev mutlu mutlu evinde kalmış. Bir yaz gecesi alçak, yumuşak bir gürleme duyarsan hiç korkma. Bu sadece onun horlaması. Hü, hı, hö, hüm, herkese uyku vakti. İyi geceler.