Jasper en de Bonenstaak

Lang geleden woonde er in Engeland een jongen die Jasper heette. Hij woonde samen met zijn moeder en hun koe, Witte Melkje. Ze waren heel arm. Op een ochtend gaf Witte Melkje helemaal geen melk, en de pan voor de pap was leeg. "Breng haar naar de markt, Jasper," zei zijn moeder met een zucht. "Verkoop haar goed, en breng wat geld mee voor brood." Dus pakte Jasper het touw, en daar gingen ze, klip, klap, klip, klap, over de lange weg.

Onderweg kwam hij een grappig oud mannetje tegen, met een scheve groene hoed. "Wat een mooie koe," zei hij. "Ik geef je vijf bonen voor haar. Plant ze 's avonds, en morgenochtend reiken ze tot aan de hemel." Vijf toverbonen! Jasper vond het een heel goede ruil. Maar zijn moeder niet. "Bonen? Ach, Jasper!" De bonen vlogen het raam uit, en Jasper ging naar bed, met één korstje brood en een zwaar hartje.

's Ochtends was zijn kamer vol groene schaduw. Jasper rende naar buiten. Daar stond een bonenstaak, zo dik als een schuur, en de top verdween in de wolken. Hand over hand en blad voor blad klom Jasper omhoog, omhoog, omhoog. Langs de kraaien. Langs de regen. Omhoog, omhoog, omhoog, tot hij op een zachte witte weg stapte. Aan het eind van de weg stond een kasteel, zo groot dat de deurklink ver boven zijn hoofd hing.

Een reuzin deed de deur open. Ze had lieve ogen. "Wat ben jij een arm mager ventje," zei ze, en ze gaf hem brood en melk. Toen begon de vloer te trillen. Bom. Bom. Bom. "Dat is mijn man! Gauw, in de koperen ketel!" Daar kwam de reus binnen, snuffelend. "Fie, fa, fo, fum, ik ruik een jongen, kom maar kom!" "Onzin, lieverd," zei zijn vrouw. "Dat is alleen je avondeten." Dus ging de reus zitten, en Jasper bleef muisstil, stil als een steen.

Na het avondeten riep de reus zijn kip. "Leg!" zei hij, en ze legde een ei van zuiver goud. Hij riep zijn harp. "Zing!" zei hij, en de harp zong zo lief dat zijn grote hoofd begon te knikken. Al snel snurkte hij. De reuzin tilde het deksel van de ketel op. "Die kip en die harp waren van je vader," fluisterde ze. "Mijn man heeft ze lang geleden meegenomen en nooit teruggegeven. Neem ze mee naar huis, kleintje."

Jasper klemde de kip onder zijn ene arm en de harp onder de andere. Maar de harp werd wakker. "Meester! Meester!" zong ze. De reus deed één oog open. "Fie, fa, fo, fum, wie heeft mijn harp? Kom terug, kom, kom, kom!" Bom. Bom. Bom. Over de wolkenweg rende Jasper, en hup, de bonenstaak op. Hand over hand en blad voor blad, naar beneden, beneden, beneden. Hoog boven hem begon de staak te schudden.

"Moeder, de bijl!" Hak, hak, hak deed Jasper. De bonenstaak slaakte een lange groene zucht. Hij helde over, langzaam, langzaam, en lag languit in de wei als een lang groen lint. Hoog in de wolken trok de reus zijn grote laars terug. "Te wiebelig," bromde hij. "En het is daar beneden toch veel te klein." Zijn vrouw bracht hem een kom pudding en neuriede een liedje. En dat vond de reus nog fijner dan een harp.

De kip legde elke dag één gouden ei, en dat was ruim genoeg. Jaspers moeder kocht Witte Melkje terug, en er was pap in de pan. En elke avond zong de kleine harp hen in slaap. Hoog in de wolken bleef de reus lekker thuis. Als je op een zomeravond een laag, zacht gerommel hoort, wees dan niet bang. Dat is alleen hij, die ligt te snurken. Fie, fa, fo, fum, slaaptijd voor iedereen. Welterusten.