เอลฟ์ตัวจิ๋วกับช่างทำรองเท้า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในเมืองเล็ก ๆ ที่มีหลังคาเอียง ๆ เบี้ยว ๆ มีช่างทำรองเท้าแก่ ๆ คนหนึ่งชื่อโทเบียส ลุงทำงานหนักทุกวัน เคาะค้อนเล็ก ๆ ก๊อก ๆ แก๊ก ๆ แต่ช่วงนั้นชีวิตลำบากเหลือเกิน เย็นวันหนึ่ง ลุงเหลือหนังพอทำรองเท้าได้แค่คู่เดียวเท่านั้น ลุงถอนหายใจแล้วพูดว่า "เอาเถอะนะ คืนนี้เราจะตัดหนังไว้ก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยเย็บ" ลุงวางชิ้นหนังเรียงไว้บนโต๊ะทำงานอย่างเรียบร้อย เป่าเทียนให้ดับ แล้วเข้านอน

ตอนเช้า ลุงโทเบียสเดินลงบันไดมา ขยี้ตาปรือ ๆ แล้วลุงเห็นอะไรน่ะหรือ บนโต๊ะมีรองเท้าหนึ่งคู่ ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว! รอยเย็บทุกรอยเล็กจิ๋วและเรียงตรงสวย หนังเป็นเงามันเหมือนผลเกาลัด ลุงร้องเรียกว่า "ที่รัก ที่รัก มาดูนี่เร็วเข้า!" ภรรยารีบวิ่งเข้ามา "ใครนะที่ทำให้" เธอกระซิบ ไม่มีใครรู้เลย วันนั้นเอง มีสุภาพบุรุษคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เขารักรองเท้าคู่นั้นมาก จึงจ่ายเงินให้มากพอที่จะซื้อหนังไปทำรองเท้าได้อีกสองคู่

เย็นวันนั้น ลุงโทเบียสตัดหนังสำหรับรองเท้าสองคู่ แล้ววางไว้บนโต๊ะ พอเช้าก็เป็นอย่างนั้นอีก รองเท้าเสร็จแล้ว แวววาวเลย! มีลูกค้าสองคนมาซื้อไป ลุงจึงซื้อหนังได้พอทำสี่คู่ พอเช้า รองเท้าสี่คู่ก็พร้อมแล้ว แล้วก็แปดคู่ แล้วก็มากขึ้นอีก! ไม่นานร้านเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยผู้คนที่ยิ้มแย้ม ลองรองเท้าที่สวยที่สุดในเมือง ลุงโทเบียสกับภรรยามีขนมปังวางบนโต๊ะ และมีฟืนไว้ก่อไฟ แต่ทั้งสองก็ยังไม่รู้เลยว่าใครคือผู้ช่วยใจดี

คืนหนึ่ง ก่อนหน้าหนาวไม่นาน ลุงโทเบียสพูดว่า "ที่รัก เรามาอดนอนดูกันไหมว่าใครมาช่วยเรา" "ดีจ้ะ" ภรรยาตอบ ทั้งสองจึงจุดเทียนทิ้งไว้ แล้วไปแอบอยู่หลังเสื้อโค้ตที่แขวนอยู่ตรงมุมห้อง รอแล้วรออีก เงียบกริบเหมือนหนูสองตัว นาฬิกาเดินติ๊ก ต็อก ติ๊ก ต็อก เมืองทั้งเมืองหลับใหลไปแล้ว แล้วพอเที่ยงคืน ก็ได้ยินเสียงเบา ๆ จิ๋ว ๆ ดังขึ้นว่า ตุ๊บ ๆ แตะ ๆ ตุ๊บ ๆ แตะ ๆ

เอลฟ์ตัวจิ๋วสองตัววิ่งกระโดดโลดเต้นข้ามพื้นห้องมา! พวกเขาปีนขึ้นไปบนโต๊ะทำงาน หยิบเข็มและค้อนเล็ก ๆ แล้วลงมือทำงานทันที เย็บ เย็บ เคาะ เคาะ! นิ้วมือน้อย ๆ ของพวกเขาไวมาก จนช่างทำรองเท้ามองแทบไม่ทัน เอลฟ์ฮัมเพลงไปด้วยขณะทำงาน แต่ลุงโทเบียสสังเกตเห็นบางอย่าง เอลฟ์ไม่มีรองเท้าสวมเลย เสื้อผ้าก็บางและเต็มไปด้วยรูโหว่ พอทำงานเสร็จ ทั้งสองก็กระโดดลงจากโต๊ะ วิ่งหายเข้าไปในราตรี

ตอนเช้าวันรุ่งขึ้น ภรรยาพูดว่า "เอลฟ์ตัวน้อยน่ารักช่วยเราไว้ตั้งมากมาย แต่พวกเขาคงหนาวแย่เลย เรามาทำของอุ่น ๆ ให้พวกเขากันเถอะ" ลุงโทเบียสพูดว่า "ความคิดน่ารักจริง ๆ" ภรรยาจึงเย็บเสื้อเชิ้ตตัวจิ๋วสองตัว เสื้อโค้ตตัวจิ๋วสองตัว และถุงเท้าขนสัตว์สองคู่ ส่วนลุงโทเบียสทำรองเท้าบูตเล็กจิ๋วสองคู่ เป็นรองเท้าบูตที่เล็กที่สุดและนุ่มที่สุดที่ลุงเคยทำมา ตอนเย็น แทนที่จะวางหนัง ทั้งสองก็วางของขวัญไว้บนโต๊ะทำงาน แล้วก็ไปแอบอีกครั้ง

พอเที่ยงคืน ตุ๊บ ๆ แตะ ๆ เอลฟ์ก็เข้ามา พวกเขาปีนขึ้นไปบนโต๊ะเพื่อจะทำงาน แต่กลับเจอของขวัญแทน! ตาของเอลฟ์เบิกโพลง พวกเขาสวมเสื้อเชิ้ต สวมเสื้อโค้ต สวมถุงเท้า และสวมรองเท้าบูต แล้วมองหน้ากัน หัวเราะกันใหญ่ แล้วก็เต้นรำ! เต้นข้ามโต๊ะ เต้นข้ามเก้าอี้ แล้วเต้นออกไปทางประตูเลย พลางร้องเพลงเบิกบานว่าด้วยเสื้อผ้าใหม่แสนอุ่น

เอลฟ์ไม่เคยกลับมาทำรองเท้าอีกเลย แต่ก็ไม่เป็นไรนะ ลุงโทเบียสเรียนรู้วิธีทำของพวกเขาไว้แล้ว ร้านของลุงจึงขายดีไปตลอดชีวิต ทุกฤดูหนาว เมื่อหิมะโปรยลงมาเบา ๆ ลุงกับภรรยาจะนั่งข้างเตาผิงแล้วยิ้มให้กัน "หวังว่าเพื่อนตัวน้อยของเราจะอบอุ่นนะคืนนี้" ทั้งสองพูด และที่ไหนสักแห่ง ใต้ดวงดาวพราวฟ้า เอลฟ์ตัวจิ๋วสองตัวในรองเท้าบูตจิ๋วก็กำลังอบอุ่นสบายเหมือนกัน จบแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะ