Ayakkabıcı ile Cüceler

Evvel zaman içinde, çatıları eğri büğrü küçük bir kasabada yaşlı bir ayakkabıcı varmış. Adı Tobias'mış. Her gün küçük çekiciyle tak tak tak çalışırmış. Ama günler zor geçiyormuş. Bir akşam elinde sadece bir çift ayakkabılık deri kalmış. Ayakkabıcı iç çekmiş: "Eh, bu gece keserim, sabah da dikerim." Deri parçalarını tezgâhın üstüne özenle dizmiş, mumu üfleyip söndürmüş ve yatağına gitmiş.

Sabah olunca Tobias, uykulu gözlerini ovuşturarak merdivenlerden inmiş. Ne görsün! Tezgâhın üstünde bir çift ayakkabı duruyormuş, hem de bitmiş! Her dikiş küçücük ve dümdüzmüş. Deri kestane gibi parlıyormuş. "Karıcığım, karıcığım, gel de bak!" diye seslenmiş. Karısı koşa koşa gelmiş. "Bunları kim yapmış olabilir?" diye fısıldamış. Kimse bilmiyormuş. O gün dükkâna bir beyefendi girmiş. Ayakkabıları o kadar çok beğenmiş ki, iki çift daha ayakkabılık deri alacak kadar para vermiş.

O akşam Tobias iki çift ayakkabıyı kesip tezgâhın üstüne bırakmış. Sabah bakmış ki, hepsi hazır, pırıl pırıl! İki müşteri onları satın almış, Tobias da dört çift ayakkabılık deri almış. Sabah olunca dört çift hazırmış. Sonra sekiz çift. Sonra daha da fazlası! Çok geçmeden küçük dükkân, kasabanın en güzel ayakkabılarını deneyen mutlu insanlarla dolmuş. Tobias'la karısının sofrasında ekmek, ocağında odun eksik olmamış. Ama yardımcılarının kim olduğunu hâlâ bilmiyorlarmış.

Kış gelmeden önce bir gece Tobias demiş ki: "Karıcığım, bu gece uyumayalım da bize kimin yardım ettiğini görelim mi?" Karısı: "Ay, olur," demiş. Bir mumu yanık bırakmışlar, köşede asılı duran paltoların arkasına saklanmışlar. Beklemişler, beklemişler, iki fare gibi sessizce. Saat tik tak, tik tak diye işliyormuş. Kasaba uykuya dalmış. Gece yarısı birden minik bir ses duymuşlar: pıt pıt, pıt pıt, pıt pıt.

İki minik cüce zıp zıp zıplayarak odaya girmiş! Tezgâha tırmanmışlar. İğneleri, küçük çekiçleri alıp işe koyulmuşlar. Dik dik, tak tak! Parmakları öyle hızlı uçuyormuş ki ayakkabıcı onları zor görüyormuş. Çalışırken mırıl mırıl şarkı söylüyorlarmış. Ama Tobias bir şey fark etmiş. Cücelerin ayaklarında ayakkabı yokmuş, giysileri de ince ve delik deşikmiş. İş bitince tezgâhtan aşağı atlamışlar ve geceye karışıp gitmişler.

Ertesi sabah karısı, "Bu sevimli cüceler bize ne kadar çok yardım etti," demiş. "Ama üşüyor olmalılar. Gel, onlara sıcacık bir şeyler yapalım." Tobias: "Ne güzel fikir," demiş. Karısı iki küçük gömlek, iki küçük ceket ve iki çift yün çorap dikmiş. Tobias da iki çift minicik çizme yapmış. Yaptığı en küçük, en yumuşak çizmeler bunlarmış. O akşam deri yerine hediyeleri tezgâha koymuşlar. Sonra yine saklanmışlar.

Gece yarısı pıt pıt, pıt pıt, cüceler gelmiş. Çalışmak için tezgâha tırmanmışlar ama karşılarında hediyeleri bulmuşlar! Gözleri kocaman olmuş. Gömlekleri, ceketleri, çorapları ve çizmeleri giymişler. Birbirlerine bakıp gülmüşler, gülmüşler. Sonra da dans etmişler! Tezgâhın üstünde, sandalyelerin üstünde dans etmişler, sonra kapıdan dışarı çıkmışlar. Sıcacık yeni giysilerini anlatan neşeli bir şarkı söylüyorlarmış.

Cüceler bir daha ayakkabı yapmaya gelmemiş. Ama olsun. Tobias onların hünerlerini öğrenmiş, dükkânı da ömrü boyunca işlemiş. Her kış, kar usul usul yağarken, Tobias'la karısı ocağın başında oturup gülümsermiş. "Umarım küçük dostlarımız bu gece üşümüyordur," dermiş. Yıldızların altında bir yerlerde, minik çizmeli iki minik cüce de sımsıcacık, rahat rahat uyuyormuş. Masal burada bitti. İyi geceler.