Lullaquill appLullaquill

Duimpje van één inch

6 minLeeftijd 3–8
Duimpje van één inch
6 min

Wat gebeurt er in het verhaal?

Een piepklein jongetje, zo klein als een duim, trekt in een rijstkom over de rivier naar de grote stad. Met een naald als zwaard wordt hij de beste vriend van een lieve jonkvrouw en helpt hij haar dapper uit de nood. Een zacht verhaal over moed en thuiskomen.

Lang geleden woonden er in Japan een oude man en een oude vrouw in een klein huisje aan een rivier. Elke dag wensten ze zich een kindje, en eindelijk kwam er een baby. Hij was zo klein als de top van een duim. "Ons kleintje," zeiden ze, en ze noemden hem Issun-boshi, de Eén-Inch-Jongen. Hij at steeds één rijstkorreltje tegelijk. De jaren gingen voorbij, en hij bleef net zo klein.

Op een ochtend maakte hij een buiging voor zijn moeder en vader. "Ik wil de grote stad zien en mijn weg vinden in de wereld." Zijn moeder gaf hem een naainaald als zwaard en een klein foedraal van stro om hem in te bewaren. Zijn vader gaf hem een rijstkom als boot en een eetstokje als roeispaan. "Klein als een duim," zeiden ze, "en dapper als een berg. Ga maar, kleintje, en reis goed."

Af ging hij, de rivier af. Ploets, ploets, rijstkomboot. De rivier was breed en de kom was rond, dus soms voer hij rechtdoor en soms draaide hij rond en rond. Ploets, ploets, rijstkomboot. Een kikker keek omhoog. Een reiger keek omlaag. Een blaadje zeilde voorbij, en hij zei er goedemorgen tegen. Vele dagen roeide hij, langs de dennenbomen en de rijstvelden, tot hij bij de stad kwam.

Hij liep naar het mooiste huis van de stad en riep: "Hallo! Hallo!" Er kwam een heer naar buiten, die keek naar links. Hij keek naar rechts. "Hier beneden, bij je sandaal!" riep Issun-boshi. De heer lachte van plezier. "Zo klein en zo beleefd!" Hij nam de kleine jongen mee naar binnen. Issun-boshi bracht brieven rond en joeg de muizen weg. Hij zat op de schouder van de dochter van de heer terwijl zij las, en ze werden de beste vrienden.

Op een lentedag ging de dochter van de heer de kersenbomen bekijken, met Issun-boshi op haar schouder. De bloesemblaadjes dwarrelden neer als zachte sneeuw. Maar toen begon de grond te trillen. Boem, boem, boem! Van achter de heuvel kwam een oni tevoorschijn, een grote, onhandige reus met stompe hoorntjes en een ruige haardos. In zijn hand hield hij een klein houten hamertje. "Oho!" zei hij. "Wat een mooi meisje! Ik neem je mee naar mijn grot om te vegen."

"Stop!" riep een heel klein stemmetje. De reus keek naar beneden, en omhoog, en om zich heen. "Ik ben Issun-boshi!" De reus pakte hem op om hem beter te zien, en hop! Issun-boshi sprong op zijn grote rode neus. Hij haalde zijn naald tevoorschijn, en kriebel, kriebel, kriebel! "Oh! Oh ho!" De reus kronkelde. Kriebel, kriebel, kriebel, in zijn oor! "Ha ha ha! Hatsjoe!" De reus lachte zo hard dat hij zijn hamertje liet vallen, en hij rende over de heuvel weg.

Het meisje raapte het hamertje op. "Dit is een wenshamer," zei ze. "Je hoeft er maar mee te schudden en iets te wensen." "Dan wil ik graag," zei Issun-boshi, "een beetje groter zijn." Ze schudde één keer. Tok! Hij was zo groot als een theepot. Ze schudde twee keer. Tok, tok! Hij was zo groot als een deurklink. Ze schudde drie keer. Tok, tok, tok! Daar stond hij, zo lang als een jong dennenboompje, en hij lachte van blijdschap.

Terug de rivier op ging hij, lopend deze keer, om zijn moeder en vader te halen. "Ons kleintje!" zeiden ze, terwijl ze omhoog keken, en nog verder omhoog. "Niet zo klein meer," zei hij, "maar nog altijd jullie jongen." Ze gingen allemaal vlak bij het grote huis wonen, en ze wensten nooit meer iets. 's Avonds kreeg hij van zijn moeder nog steeds één rijstkorreltje, gewoon als grapje. Klein als een duim, dapper als een berg, en eindelijk thuis. Oyasumi. Welterusten.

Wat we ervan kunnen leren

Je hoeft niet groot te zijn om dapper te zijn.

Het leukst voor: Leeftijd 3–8

Korte, rustige zinnen en een vriendelijk einde maken dit verhaal fijn voor kinderen van 3 tot 8 jaar voor het slapengaan.

Waar dit verhaal vandaan komt

Issun-bōshi, Otogi-zōshi — Traditional Japanese tale (anonymous), c. 1500. Voor het slapengaan opnieuw verteld door Lullaquill. Dit is onze eigen nieuwe versie van een verhaal dat vrij van rechten is.

Maak je kind de held van het verhaal van vanavond

Typ in de Lullaquill-app de naam van je kind en een paar lievelingsdingen. De app schrijft een rustig, zacht verhaaltje voor het slapengaan met je kind in de hoofdrol, met plaatjes en een kalme stem.

Luna

Luna, een klein konijntje met een slaapmuts, leest je elke avond een verhaaltje voor.

Meer verhaaltjes voor het slapengaan

Alle verhalen →